De afgelopen maanden heb ik mijn eerste ervaringen in second life opgedaan. Met mijn avatar “T-Man Corleone” heb ik een aantal uithoeken van de nieuwe wereld bezocht, met bekenden vergadert en nieuwe contacten gemaakt. Hoogtepunten tot heden waren de second feaver disco (met ctrl f8 tot f12 kun je coole moves maken) en de 18 holes golfbaan.

Wat bij mij blijft hangen is het gevoel dat ik ook had toen ik voor het eerst met Internet in aanraking kwam. Ergens in 1995 had ik hetzelfde opgewonden gevoel, een beetje zenuwachtig, nerveus zonder duidelijke reden, wilde snel alles zien en uitproberen. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Dat was met de start van Internet ook zo, over chatten zei men: de hele wereld wordt één gemeenschap, afstanden vervagen, mensen zullen niet meer van hun scherm weg te slaan zijn, is er nog wel plaats voor echte relaties als het allemaal via de chatbox gaat.

En ook het dubbele gevoel van kansen en bedreigingen was hetzelfde. En de buitenproportionele vormen die zowel de kansen als de bedreigingen aannemen.

Bedreigingen
Second life is namelijk best eng: hoe serieus gaan mensen dit tweede leven nemen? Je kunt er zeker aan verslaafd raken. Wat doet dat met mensen? Wordt de kritische massa voldoende groot? Kunnen ze het netwerk technisch overeind houden? Het is vaak uit de lucht geweest de laatste tijd.

Kansen
Die zijn er ook voldoende; de berichten over de chinese dame die miljonair is geworden wekken natuurlijk interesse. Ook het broodje aap fenomeen zal de kop opsteken. Dit bericht komt in aangepaste vorm al 3x terug in 3 maanden. Ik weet niet of het over 3 miljonairs gaat. Maar bedrijven kennen de weg naar second life:
IBM investeert 10 miljoen in virtuele werelden
DELL verkoopt PC’s via second life

Tot slot valt me in de vergelijking met “the old days” (opa spreekt) vooral het rumoer op. Vorige week sprak ik iemand die zijn sporen heeft verdiend in recruitment, en die beweerde dat werven in Second Life echt geen goed idee was. Helaas was hij zelf nog nooit in Second Life geweest. Dat gaf stof voor discussie (om meerdere redenen). Maar het geeft ook aan dat mensen zich gek kunnen laten maken, zowel positief als negatief, wat weer erg doet denken aan vroegâh.