Het valt me op dat de grenzen van een organisatie voor veel mensen nog steeds ophouden bij het vertrek van een werknemer. Opzeggen? Laptop, auto, pasje inleveren en opstappen!

Hilda Bouma schrijft een interessante analyse in het Het Financieele Dagblad van 8 augustus onder de titel “Geen promotie? Op naar de concurrent”. Ze vat de conclusies samen van de Randstad Werkmonitor van augustus 2007 als volgt: Bedrijven doen niet genoeg om personeel te behouden en dat kan zich wreken. Want nagenoeg de helft van de werknemers staat open voor een nieuwe baan en 42% wil daadwerkelijk solliciteren.

De vraag is natuurlijk: als bedrijven meer zouden doen aan actief behoud, hoeveel werknemers zouden er dan niet weggaan? De conjuncturele en structurele arbeidsmarktkrapte creeert een vragersmarkt met een hoge mobiliteit. Het gras is al snel groener aan de overkant. Daarbij is de “lifelong employment” gedachte niet meer actueel; zelfs werkgevers vinden het een fris idee dat ze niet iedereen 40 jaar in dienst hebben. Dus: hoeveel invloed kun je hebben als werkgever om het vertrek tegen te gaan? In de gevallen zoals mevr Hoogstede (in het FD artikel benoemd – ze wordt inderdaad lullig gepasseerd door haar baas) is het duidelijk dat je als werkgever een kans hebt om iets te verbeteren.

Ik ben echter van mening dat je als werkgever het feit dat mensen weggaan als een gegeven moet zien. En dat je je beeld van de grenzen van de organisatie zou moeten herzien.
In de KREM visie op alumni netwerken, is het vertrek van een collega geen afscheid, maar een overgang. Succes met je volgende baan en welkom bij het alumni netwerk! Zo haal je als werkgever nog het meeste uit het vertrek van een talent, want:

• je houdt contact met hem/haar (en indirect met zijn/haar relaties)
• ooit keert de verloren zoon of dochter misschien terug
• je maakt een ambassadeur van je ex-collega
• … die misschien ook klant wordt
• … of nieuwe kandidaten aan je doorverwijst

Ik denk dat “regelmatig om de tafel zitten” zeker helpt, zoals Bouma beweert. Maar daarnaast is een beleid nodig om om te kunnen gaan met het vertrek van werknemers. En in dat nieuwe exit beleid (dat geen exit meer heet) speelt het alumni netwerk een grote rol.