Per toeval (ik zocht wat informatie over mijn komende vakantiebestemming) kwam ik vorige week op de website van “The Common Language project“, een website gemaakt door vrijwilligers die er hun dagtaak van maken aandacht vragen voor mensen en nieuws waar de gewone wereldpers niet over schrijft.

“While American media is fixated on issues such as the Iraq war, terrorism, and expanding global markets when it covers foreign affairs, little attention is given to issues affecting the day to day lives of common people or their struggles against injustice and inequality. Even less is given to stories that might foster cultural awareness and international communication.”

Hier gaat mijn internet- en menselijk hart harder van kloppen! Simpel, maar wel precies waar internet (mijns inziens) voor gemaakt is: mensen hun verhaal laten vertellen.
Je hebt er geen dure directeuren en grote organisaties met mooie panden voor nodig: gewoon een groep enthousiaste vrijwilligers die verhalen schrijft en foto’s maakt en een webmaster.

En ook nog eens leuke persoonlijke stukken die meer kunnen boeien dan het gemiddelde krantenartikel: lees bijvoorbeeld over slavernij in Pakistan, of het verhaal van iemand die landmijnen onschadelijk maakt in Cambodja.

Je kunt ook zelf stukjes aandragen. Ongetwijfeld kom ik tijdens mijn vakantie in India noemenswaardige verhalen tegen. Gemakkelijker is gewoon geld storten. Dat ga ik eerste maar eens doen!

Een mooi voorbeeld van iemand die zijn community betrekt op zijn website: Jamie Oliver. Jamie Oliver is bijvoorbeeld via zijn website een campagne gestart om het schoolvoedsel in Groot Brittanie te verbeteren: feed me better.

Met deze campagne heeft hij 300.000 virtuele handtekeningen verzameld, ongetwijfeld van heel veel mensen die zijn site nog nooit hebben bezocht. Goede PR voor Jamie, en ook nog eens een hoop fans er bij!

Gisteren met collega Menno het door Sogeti / Vint georganiseerde seminar “Me the Media” bezocht. Erg leuk! Een seminar waar overduidelijk een hoop geld en energie tegenaan gesmeten is: locatie Beurs van Berlage, live video-uitzending op schermen achter de sprekers. En vooral: goede sprekers!

(foto van Sander Duivestein)

De meerderheid van de bezoekers was 50+ en had een pak aan. Ook wel eens verfrissend, omdat op dit soort dagen meestal vooral de “creatieve” sector op komt draven. (Aan de andere kant, gisteren heb ik van spreker Gary Carter geleerd dat iedereen creatief is, ook 50-plussers in pak…)

De essentie van de dag: Consumenten worden steeds machtiger. Als je als bedrijf mee wil blijven doen zul je ECHT naar je klanten moeten gaan luisteren, en ze ECHT betrekken. Engage or die! (aldus Alen Moore).

Voor veel van de bezoekers kan ik me voorstellen (en hoop ik) dat er ogen geopend zijn. Voor mij was dit thema niet nieuw. Anderhalf jaar geleden in mijn vorige baan bij Magnus Management consultants hebben wij het seminar Power to the people georganiseerd. Overigens vind ik dat onze titel van het seminar wel de naam beter dekt: het gaat niet om ME, maar om WE (the people). Gisteren merkte een dame in het publiek dit ook op.

Heb echter wel weer wat hele leuke voorbeelden en termen voorbij zien komen die ik nog niet kende en om in de gaten te houden!

• backstage.co.uk: een proefplaats van de BBC voor experimenten met BBC content
• ZOPA.com: een intermediar tussen mensen met geld en mensen die geld nodig hebben. Goede samenvatting van wat ZOPA doet vind je hier
• Freeformers: “People that do not conform to a regular or formal structure”
  Behoorlijk nieuwe term: nog niets over te vinden op Wikipedia
• cambrianhouse.com: marktplaats voor ideeën

Een kort verslag van van de verhalen van alle sprekers is hier op Marketingfacts te vinden.

Op de Emerce website staat een artikel over een interessant nieuw initiatief voor een professional social network: een community voor ex-olympische sporters. De belangrijkste basis voor een succesvolle community volgens mij is gemeenschappelijke interesse en een groep die groot genoeg is. Er zijn een hoop Olympische ex-sporters, die ongetwijfeld veel gemeen hebben. Klinkt goed dus!

Wat mij echter erg verbaast, is dat je alleen van de community gebruik kan maken als je een stukje software downloadt. Volgens de makers omdat het hierdoor “een gecontroleerde omgeving is. Anders dan een sociaal network dat via de browser bereikbaar is.” Ook “kun je met de interface dingen doen, die niet kunnen binnen een browseromgeving.”

Het lijkt mij essentieel voor een succesvol netwerk in deze tijd, dat je via elke internet-verbinding contact kan maken met de community. Wie maakt er in deze tijd alleen nog gebruik van één internetverbinding thuis? Ook de argumenten van de makers gaan volgens mij niet op. Een gecontroleerde omgeving kan prima via internet aangeboden worden met een simpele login. De interface die in de demo wordt getoond ziet er inderdaad gelikt uit. Maar ook in een browser-omgeving kan veel. Vrijwel alle functionaliteiten zitten bijvoorbeeld ook in de professional social network oplossing van KREM (zie onze demo).

Ik zou opdrachtgever WOA (World Olympians Association) aanraden zo snel mogelijk te migreren naar een internet-omgeving!

Gisteren naar een lezing geweest van de Waag Society, na een tip van een vriend. De Waag Society is gevestigd in de Waag op de Nieuwmarkt in Amsterdam.

Voor dit blog-stukje ben ik op zoek gegaan naar wat de Waag Society nou precies doet. Ik weet dat ze met nieuwe Media bezig zijn, en al meer dan 10 jaar geleden in De Waag internet voor iedereen aanboden. Daar maakte ik dankbaar gebruik van.

Een mooie interactieve site hebben ze, maar waar ze zich nou precies mee bezig houden is me nog steeds niet duidelijk. Oordeel zelf.

Gisteren was er een presentatie van twee kunstenaars / wetenschappers, Erwin Driessens and Maria Verstappen van NotNot, die al 15 jaar robotica / wetenschap met kunst combineren. Ik vond de presentatie, die door 12 mensen werd bijgewoond en niet erg inspirerend woord voor woord werd voorgelezen door een van de kunstenaars / wetenschappers. En dan heb ik het niet over de inhoud, waar ik vrijwel niets van begreep. Ik kan het proberen uit te leggen, maar je kunt beter de website van het bureau, of het filmpje van de gisteren gedemonstreerde Kietel-robot op Youtube bekijken.

Desondanks vond ik het interessant om meegemaakt te hebben. Vooral het feit dat ze zich absoluut al sinds begin jaren 90 niet lijken bezig te houden met het praktisch of commerciële nut van hun uitvindingen, en er blijkbaar wel van kunnen leven. Fascinerend. Dus toch kunstenaars…

Dirkjan van Groeningen van Magnus Management Consultants heeft een goede samenvatting van een vers onderzoek van McKinsey onder 3000 managers. Ook Frankwatching schrijft er over, met een nog uitgebreidere samenvatting.

De conclusie: managers zijn van plan meer te investeren in Web 2.0. Niet erg verbazingwekkend, maar goed nieuws!

De nominaties voor de beste weblogs van Nederland zijn weer bekend gemaakt. Een van de categorieën waar op gestemd wordt is de beste “corporate weblog”. De blog van mijn oud-werkgever Magnus Management Consultants is genomineerd. En daar ben ik best wel trots op, want samen met oud-collega Rutger van Waveren heb ik mij destijds hard gemaakt voor een weblog bij Magnus.
Weet niet precies wat de cijfertjes achter de nominaties betekenen op de nominatie-pagina, maar volgens mij maakt Magnus Management Consultants een goede kans! Ook omdat een flink deel van de genomineerden eigenlijk helemaal geen corporate weblog zijn. Saillant detail is dat de man die het allemaal gaat beslissen, Stephan Fellinger, werkt voor twee van de genomineerden in de categorie. Zie het artikel en de opmerkingen van Rutger op de Magnus Blog.

Volgend jaar de KREM-weblog ook in dit rijtje? Moet kunnen!

Zonder twijfel is mijn favoriete internet-toepassing Last.fm, een community voor muziekliefhebbers (ze noemen het zelf “the social music revolution). Ik gebruik het als ik niet op pad ben de hele dag door, thuis en op het werk. Binnenkort is het ongetwijfeld ook mogelijk op mijn mobiele telefoon met internet Last.fm te gebruiken.Via de site kan ik met één druk op de knop de hele dag muziek luisteren die ik (95% van de tijd) leuk vind en vaak nog niet ken. Dit kan doordat Last.fm weet wat ik en de rest van de Last.fm gebruikers leuk vind. Via een klein programmaatje registreert het (bij mij en thuis en op kantoor) welke muziek ik speel op mijn computer.

Ik kan ook kiezen een artiest in te vullen die ik leuk vind. Last.fm maakt hier dan een radiostation van die vrijwel oneindig lang muziek speelt die er op lijkt. Briljant!

Last.fm houdt bij welke andere Last.fm gebruikers mijn muzieksmaak hebben en stelt voor ook hun muziek eens te luisteren. Zo leer ik nog meer muziek kennen waar ik in de CD-winkel (of in de I-tunes store) zeker langs was gelopen. Hier onder drie van mijn last.fm-vrienden die een vrijwel gelijke muzieksmaak hebben:

Last.fm is fantastich voor mij, maar misschien nog wel nog meer voor de artiesten die niet gepushd worden door grote platenlabels. Waarschijnlijk staat een groot deel van de muziek die ik leer kennen niet eens in de CD-winkel.
Grappig is wel dat een van mijn real-life muziekvrienden, waarvan ik weet dat hij bijna al mijn muziek leuk vindt en ik die van hem, in Last.fm een music compatibility rating “Very low” heeft.

Misschien toch maar eens niet met hem, maar met mijn virtuele Last.fm-vrienden naar een concert?