Gisteren evalueerde ik mijn presentatie op het Corporate Social Network congres met een zakenrelatie. We raakten aan de praat over de ‘besloten netwerken’ trend en ik vertelde hem dat ik het vermoeden had dat het allemaal misschien wat te elitair over was gekomen door het type netwerken wat ik heb besproken. Ik vertelde hem dat dit elitaire gehalte echter inherent is aan besloten netwerken. Offline netwerken als de Rotary en de Lions Club netwerken waren ook vriendenclubjes waar je slechts op voordracht in kwam (en in komt) en dat maakte het ook juist zo aantrekkelijk. Zou dit de reden zijn dat er nu naast LinkedIn, Facebook en Hyves ook besloten netwerken in opkomst zijn? Is er ook online blijkbaar behoefte aan een gevoel van exclusiviteit?  Mijn zakenrelatie vroeg zich af waarom ik die link met de bestaande wereld niet heb gelegd, terwijl ik het zo 1, 2 3 wel met hem deel. Hij zag opeens in dat de elite online netwerken, niets anders zijn dan oude wijn in nieuwe zakken. En dat is zeker waar, met de enige nuancering dat je nu ook online met elkaar kunt netwerken.

Lees meer »

Bij toeval kwam ik laatst in een presentatie een verwijziging naar een theorie van Mark Granovetter, Hoogleraar Sociologie op Stanford: The Strength of Weak ties uit 1974.

Bijna 30 jaar is er over de theorie bijna niks vernomen buiten het academische circuit, nu wordt er weer een hoop over geschreven. Gelukkig maar, want door het oorspronkelijke artikel (hier een link naar de volledige herziene theorie) is niet heen te komen! Ik ben na 3 bladzijden gestopt.

De theorie is simpel; de titel zegt het al: Weak links, zwakke verbanden tussen mensen, zijn sterker dan we denken. Zwakke connecties zijn mensen waar je maximaal een keer per week en minimaal een keer per jaar mee communiceert.

Waarom is de theorie juist nu weer actueel? Mensen die actief zijn in social networks krijgen er dagelijks vele via-via vrienden, zwakke verbanden bij. Er wordt terecht veel gediscussieerd over de “wat heb je er aan” vraag. Ik vraag me ook wel eens af wat ik aan de inmiddels 28.000+ “friends of friends” in Linkedin heb (zie ook mijn posting “Echte vrienden” over dit onderwerp).

Lees meer »

De term “vriend” is aan erosie onderhevig door de vele “vrienden” die je online maakt. Dat schrijft Joel Stein in het artikel “You are not my friend” in de nieuwste Time. Het is geschreven in de vorm van een cynische brief aan een van die online “vrienden”.

“This is hard to say to a friend, but our relationship is starting to take up too much of my time. It’s weird that I know more about you than I do about actual friends I hang out with in person”

“Also, you’re a bit aggressive in our friendship. Would a non-metafriend call me up and say, “Hey! Guess what? I have a bunch of new pictures of me”?”

“But really, these sites aren’t about connecting and reconnecting. They’re a platform for self-branding… “

Behoorlijk cynisch allemaal, maar er zit zeker een kern van waarheid in. Ik hoor de klachten wel vaker. Food for thought voor community-makers als wij…Bij het opzetten van een community of social network wordt te vaak aan de ras-netwerker gedacht, die deze bezwaren niet heeft. We moeten juist de gewone mensen bedienen. Een open deur, maar ik denk dat het er op neerkomt dat succesvolle social networks meer moeten bieden dan een uithangbord van jezelf in de vorm van een profiel. Dat is toch wat de meeste social networks bieden. Denk na over wat de meerwaarde voor een gewone gebruiker kan zijn!

Een tijdje geleden kwam ik de volgende site tegen: Amsterdam Centraal – “Echte Amsterdammers lezen Amsterdam Centraal”

Naar mijn mening is een thema dat mensen bindt dé succesfactor voor een succesvolle online community. En Amsterdam Centraal heeft een uiterst interessant thema: de liefde voor de stad Amsterdam. Elke Amsterdammer heeft een andere mening over wat goed is voor de stad Amsterdam uiteraard wordt er heftig gediscussieerd en “gekankerd”. Vooral de reacties op stukken zijn soms hilarisch.

Zoals de reactie op een stukje over een nieuwe beachclub aan de Sloterplas in Amsterdam, Difrin: “Het is een grote puinhoop en het ziet er niet uit. Zit geen hond op dat zogenaamde strandje er gebeurt niks. Ik drink wel een biertje boven op het terras.”

Lees meer »

Afgelopen vrijdag 23 maart ben ik naar de door de NWO georganiseerde conferentie “Of long tales and other tales” geweest. Een symposium over “de invloed van internet en nieuwe generaties mobiele telecommunicatie op maatschappij, politiek en economie.”

De reden voor mij om hier heen te gaan was absoluut om Erik Brynjolfsson, directeur van het MIT Center for Digital Business en Web 2.0 visionair, te zien spreken! Normaal betaal je voor een conferentie met hem vele honderden zo niet duizenden euro’s. Maar onder het mom van wetenschap doet hij dit waarschijnlijk gratis.
Dat een wetenschappelijk instituut de organisatie op zich had genomen. was ook te merken aan de marketing. Van de 200 plaatsen waren er denk ik 60 gevuld. Binnen mijn RSS-bronnen heb ik er in ieder geval niets over gevonden. Gelukkig wees een oud-collega van mij er op.

Verreweg de meeste indruk heeft op mij het verhaal van Brynjolfsson gemaakt. Het werd mij duidelijk dat Brynjolfsson al schreef over het Long Tail principe voordat Chris Anderson, degene die altijd als uitvinder wordt aangemerkt, zijn publicatie hierover deed in Wired. Over de Long tail heeft Magnus Management Consultants een goed en begrijpelijke pagina geschreven op haar website.
Zie artikel Future of the Web, een zeer interessant interverview met Brynjolfsson en Andrew McAfee, in de MIT Sloan Management Review. En ook zijn pagina op de MIT-website (behoorlijk “eighties” trouwens), met vele interessante publicaties.

Gisteravond met drie collega’s in de prachtig Shaffyzaal in het Felix Meritus een presentatie van Jim Sterne bijgewoond, georganiseerd door 212 Amsterdam. Vooraf verontschuldige de organisatie zich al voor de mogelijke technische problemen die zouden kunnen optreden. Jim Sterne bevond zich namelijk in Santa Barbara en presenteerde via een video-conference-tooltje ondersteund door een UMTS-verbinding. Maar dat ging eigenlijk best aardig!

Voor een videoconference zou de techniek prima werken, maar een leuke interactieve presentatie is nog wat te veel gevraagd. Het charisma van Jim Sterne kwam nauwelijks over door het postzegel-formaat pratende gezicht. Het zou ook interactiever kunnen: alleen Jim Sterne had een webcam op zich gericht en vragen werden via een chat-box gesteld. Maar een leuk experiment en goed dat 212 Amsterdam dit aangedurfd heeft!

Over de inhoud van de presentatie was ik minder te spreken. Mijn collega Thijs Sprangers gaf na afloop via de moderator aan dat dit vrijwel exact hetzelfde verhaal was dat hij 3 jaar geleden live had gehoord tijdens “User Experience 2004” conferentie. Helaas durfde de moderator het niet aan dit puntje van kritiek door te geven. Marketingfacts is ons voor geweest in een goed verslag!

www.getafirstlife.com

Goede grap die iets zegt over de groeiende irritatie over het in veel ogen te gehypete Second Life. Voor de niet-insiders: Second Lifers noemen het “echte leven” dat u en ik leiden “First Life”, en hun leven binnen Second Life uiteraard “Second Life”

De kerst spektakelfilm van 2006 was ongetwijfeld Eragon, het eerste computer-animated deel  van een trilogie, gebaseerd op het gelijknamige boek van Christopher Paolini, een 17-jarige tiener uit Paradise Valley, Montana. In film volgen we de avonturen van Eragon, een boerenknul die een drakenei vindt, en via vele avonturen uitgroeit tot een ware “Dragon Rider”. De special effects in de film komen van de hand van Industrial Light & Magic, een gerenommeerd bedrijf met een enorme waslijst aan kaskrakers (Star Wars Trilogy, Pirates of the Carribean Trilogy, Harry Potter Cyclus). Het is een onderdeel van Lucasfilm Ltd, het productiebedrijf van George Lucas, de vader van de Star Wars-trilogie.

De settings en de wezens in deze film zijn fantastisch uitgewerkt, vooral de draak Sapphira is bijna levensecht. De prachtige visuele effecten kunnen echter niet verhullen dat het onderliggende plot een exacte remake is van het Star Wars verhaal, overgoten met een saus van “Lord of the Rings”. Zo lijkt de hoofdrolspeler Eragon (Aragorn) sprekend op Luke Skywalker, heeft hij een wijze oude man ter beschikking (Brom), die een mix is van Obi Wan Kenobi (Star Wars) en Gandalf  (Lord of the Rings).

De film wordt dan ook bedolven onder de kritieken. De 17 jarige Paolini, die momenteel het derde deel van de trilogie aan het afronden is, wordt keer op keer beschuldigd van plagiaat. Nu zijn alle verhalen natuurlijk al een keer verteld, elke avonturen film draait ongeveer op de axis Held versus Slechterik; alleen zijn in Eragon de verschillende elementen zo herkenbaar en herleidbaar, dat het resultaat een visueel aantrekkelijke film is met een saai, uitgekauwd verhaal.

Paolini had zijn karakters en steden iets meer originele namen kunnen geven, had misschien hier en daar wat andere wezens ten tonele moeten voeren dan slappe Orc-aftreksels, had de dwergen en de elven eruit moeten laten. Uitgaande van het feit dat wij mensen ervan houden hetzelfde verhaal keer op keer aan te horen is Eragon vreemdgenoeg toch de moeite waard om te gaan bekijken.

Officiële site
Eragon The Movie
Industrial Light and Magic

Recensies
Flick filosopher
Dig
Rotten Tomatoes

Waar ik al jaren op zit te wachten, is stemmen via internet. Vol enthousiasme doe ik aan alle vernieuwingen waar de overheid mee komt die ons het leven enigszins gemakkelijk maken mee. Mijn digi-D is aangevraagd, uiteraard doe ik mijn belastingen via de computer. Ook de meeste zaken waar ik vroeger voor naar het gemeentehuis moest, kan ik van achter mijn beeldscherm regelen. Maar stemmen doe ik nog met potlood (ik woon in Amsterdam).

Het lijkt mij ideaal om te stemmen van achter mijn computer. Ik denk dat het de “opkomst” zeker zou verhogen. Ook maak je het voor de overheid gemakkelijker om eens wat vaker een kwestie aan de burger voor te leggen. Ook zou je denken dat het een stuk goedkoper moet zijn dan al die stemlokalen af te huren, in te richten, te bemannen en potloden te slijpen.

Op de site Netkwesties (een aanrader!) lees ik echter dat stemmen via internet (sommige buitenlanders mogen dit) nu nog meer dan 100 euro per stem kost en dat ze overwegen dit daarom af te schaffen. Ik snap niet waarom dit zo duur moet zijn. Iemand een idee? Ik gok op inefficientie van het ambtelijk apparaat.

Vanmorgen las ik in de nrc.next over de minidisk, die alweer 15 jaar geleden op de markt kwam. Echt een grote doorbraak heeft hij niet gehad. Ik kan mij ook herinneren dat ik hem te duur vond. Mijn vriendjes, en ik dus ook, vonden een CD-discman ook stoerder. Nu de MP3-speler definitief is doorgebroken, die nog veel compacter is, meer capaciteit heeft en handiger is, zou je denken dat dit helemaal de doodslag voor de minidisk is geweest.

Tot mijn verbazing las ik dat de mini-disk nog steeds gemaakt wordt door Sony. Vooral voor liefhebbers, die de minidisk kwalitatief beter vinden. Bovendien vinden ze het een groot voordeel “dat je sneller de muziek verwisselt door gewoon een ander schijfje te pakken”. Deze liefhebbers hebben zich in Nederland verenigd op de website MDcenter.nl, waar ook een zeer actief forum te vinden is.

Een internet community is voor dit soort groepen een ideale manier is om een redelijke massa aan mensen te verenigen. Ik vraag me af of zonder internet dit soort groepen liefhebbers elkaar gevonden zou hebben, en al helemaal of de groep groot genoeg zou zijn om voor Sony het produceren van de minidiskspeler economisch interessant te houden.

Ik denk dat Sony dit soort communities zeer dankbaar mag zijn!