Voor veel web 2.0-bedrijven lijkt een Google-overname tegenwoordig de ultieme droom. De drie oprichters van YouTube zijn er zeker financieel niet op achteruit gegaan toen zij hun bedrijf verkochten aan Google. Zij kregen ‘een handje vol’ aandelen in Google en konden daarnaast een slordige 1.65 miljard dollar op hun bankrekening bijschrijven. Er zitten dagen bij dat ik het niet verdien….

Waarschijnlijk hebben Hurley, Chen en Karim hun troetelkind YouTube op het juiste moment aan Google verkocht. Hoewel zij zelf ook regelmatig in de rechtbank geconfronteerd werden met de copyrightwet, is begin mei het bal echt geopend.
Viacom, onder meer eigenaar van Paramount en MTV Networks, eist één miljard dollar van Google. Er blijken ongeveer 160 duizend (!) filmpjes op YouTube te staan waar Viacom de rechten van in zijn bezit heeft. Deze filmpjes zijn in totaal een luttele anderhalf miljard maal bekeken. Genoeg reden om je als Viacom boos over te maken. Viacom claimt dat Google willens en wetens profiteert van deze illegale content en eist genoegdoening.

Frappant is dat Viacom de aanklacht pas echt heeft doorgezet toen de onderhandelingen over een eventuele samenwerking met YouTube werden afgebroken. Waar men eerst dacht aan een middel om druk uit te voeren, hebben we nu te maken met een rechtzaak van Napster-proporties. De gevolgen van een eventuele veroordeling of vrijspraak -als het ooit zover komt- zijn niet te overzien. Simpel gezegd; vrijheid/blijheid of grote restrictie op web 2.0?
Viacom heeft in de tussentijd een deal gesloten met Yahoo en met Joost, een nieuwe tv-dienst op het web van de oprichters van Skype. Geen gek idee om dan de concurrentie eens flink bezig te houden met een rechtzaak.

Google is op haar beurt een tegenaanval begonnen. Google vindt de aanklacht van Viacom ‘een bedreiging van het vrije internet’. YouTube biedt alleen een dienst aan, en is niet verantwoordelijk voor de inhoud.
Google beroept zich op de Digital Millennium Copyright Act (DMCA), die zoveel zegt als; ‘don’t shoot the messenger!’ De DMCA houdt in dat een provider direct moet optreden wanneer hij merkt –of op wordt gewezen- dat content illegaal is. Zolang Google zijn best doet om illegale content tegen te gaan, kunnen zij niet worden aangepakt.
Google kan dus niet aansprakelijk worden gesteld voor de content die gebruikers op YouTube plaatsen. Zo kunnen vervoerders niet aansprakelijk worden gesteld voor hun vracht zolang zij niets van de inhoud weten, en komen bolletjesslikkers vrij door stug vol te houden;  ‘ik wist niet dat er drugs in het bolletje zat’.

Google doet het in de tussentijd rustig aan met de ontwikkeling van hun ‘claim your content‘-filtersysteem. Wanneer Google een klacht over illegale content ontvangt, controleert dit systeem de klacht en verwijdert zonodig het filmpje.
Google heeft echter geen haast met dit systeem. Ze zijn druk genoeg om te laten zien dat ze hun best doen met betrekking tot illegale content en rustig genoeg om haar gebruikers te beschermen. In de tussentijd neemt het een extra advocatenkantoor in dienst om de rechtszaak af te laten spelen voor een jury in plaats van voor een rechter. Een wezenlijk verschil in deze zaak, lijkt me.

Een stuk of twintig nietswetende burgers moet een antwoord gaan geven op de vraag of Google genoeg inspanning heeft geleverd in de strijd tegen illegale content. En hebben daarmee een groot aandeel in de toekomst van web 2.0. Wij wensen deze mensen veel wijsheid toe en zijn benieuwd naar hun conclusie. Gelukkig staan we niet in hun schoenen.
 

Sinds kort heb ik de site www.grouprecipes.com ontdekt. Hoewel de titel ‘keukenprins’ niet aan mij is besteed, vind ik het ‘zo af en toe’ nog wel eens leuk om wat tijd in dit deel van het huis door te brengen. Beter dan op het toilet, zullen we maar zeggen.

Waar de standaard kookboeken mij niet (meer) kunnen boeien, is grouprecipes.com voor mij een uitvinding. Doodnormale mensen posten hun beste recepten op dit social network. Geen dure/extravagante ingredienten, maar smaakvolle en simpele gerechten vanuit alle delen van de wereld. Geen paginagrote foto’s meer van Jamie Oliver’s glimlach. Niet meer speciaal kroepoek van GoTan, of bouillonblokjes van Maggi. Gewone gerechten die in gewone keukens worden bereid. Want hoe Chinees eet je nou in een Chinees restaurant? Kan me niet voorstellen dat de gemiddelde Chinees vaak haaienvinnensoep eet om vervolgens zijn handen te wassen in citroenwater. Voor de echte Chinese keuken moet je bij de echte Chinees zijn.

Om niet al je Airmiles er in één keer doorheen te jagen, is dus grouprecipes.com bedacht. Iedereen kan lid worden en zijn/haar recepten plaatsen. Als een recept niet erg smakelijk was, kan je de bedenker daar –op vriendelijke wijze- op attenderen door middel van een posting bij het recept (of een rapportcijfer). Voorkom je meteen dat anderen eenzelfde fout begaan! Ook hier geldt dus het web 2.0 credo ‘samen staan we sterk’.

Rest mij niets meer dan ook zelf eens een recept te posten. Hopelijk valt mijn ‘doperwten-knoflook-tomaten-puree in een bedje van pindasaus’ in de smaak…..

Afgelopen maandag vond Next Night 2.0 plaats, een must voor elke web 2.0 liefhebber. Een viertal sprekers was door Generation Next uitgenodigd om hun kennis en inzichten over Second Life te delen met de grote massa. Een grote massa werd het, want tweehonderd man wist Pakhuis de Zwijger te vinden. Zo ook wij, hoewel wij er de toeristische route voor nodig hadden. Maar dat kon de pret niet drukken…. 

Het thema van de avond ‘Second Life; hit of hype?’ blijkt een goede keuze. Zelfs aan het eind van de avond is het publiek nog altijd erg verdeeld. Is het publiek dan niets met deze avond opgeschoten? Zeker wel…. Barend van Raaff, iniatiefnemer van secondlife.nl, wist vanaf het begin te boeien. Second Life (of liever gezegd; sociale 3d communicatie) is, volgens Raaff, het nieuwste medium wat de wereld ons te bieden heeft. Het onderscheidt zich duidelijk van de voorgaande media; het is gebruikersgedreven, interactief en bevat een compleet nieuwe interface. Wanneer gebruikers niet bouwen, ontstaat er niets binnen Second Life. Dit is ook meteen het grootste gevaar voor Second Life. De huidige generatie gebruikers komt niet meer op Second Life om te bouwen, maar om vermaakt te worden.

Deze visie wordt onderschreven door Bas van Ulden van ABN AMRO. Deze tweede gastspreker vertelt ons over de pioniertocht van ABN AMRO op Second Life. ABN had de primeur om als eerste Europese Bank een kantoor in Second Life te openen. Hoewel de media-aandacht een ‘leuke bijkomstigheid’ was en hij niet over cijfertjes wil praten (de eerste bankier die ik ken die dit niet doet…), moeten we zijn werk zien als een leerproces. Met vallen en opstaan worden de ongeschreven wetten van Second Life ontdekt. Zo is al snel duidelijk dat gebruikers echt een ervaring willen. Eén op één kopieren van Real Life naar Second Life is een veelgemaakte fout. Gebruik de unieke eigenschappen van Second Life om er iets bijzonders van te maken. Verzand niet in het ‘horseless carriage syndrome’; het zien van nieuwe technieken in termen van de oude. De eerste films waren opnames van theatershows, de eerste websites online-folders, de eerste auto’s waren wagens zonder paarden (horseless carriage). Deze trent wordt bij elk nieuwe medium weer opnieuw ontdekt; bij elk nieuw medium een herhaling van een oude (menselijke) kwaal.

Raymond van der Kaaij gaat na de pauze dieper in op dit feit en wat dit exact betekent voor een bedrijf dat actief wil zijn op Second Life. Hij benadrukt dat Second Life een wereld is zonder (natuur)wetten. Waarom hebben de huizen daken als het nooit regent? Waarom staan huizen op de grond als iedereen vliegt? Waarom heeft een Avator uberhaupt een huis? Hij eet niet, hij slaapt niet. In Second Life is letterlijk alles mogelijk. De enige grens die we hebben is ons eigen verbeeldingskracht. Voor een primeur (zoals bij ABN AMRO) is het al te laat. Zorg ervoor dat je mensen kan boeien, en geinteresseerd kan houden. Liever tien terugkerende bezoekers, dan twintig eenmalige bezoekers. Dus geen kantoren bouwen waarin niets gebeurt. Wees creatief, denk ‘out of the box’; niets houd je tegen in Second Life!

Hoe mooi dit ook klinkt, er zijn ook serieuze kanten aan Second Life. Verhalen over verslavingen, pyramidespel en kinderporno duiken steeds vaker op in de (traditionele) media. Genoeg aanleiding voor EPN om een ‘wetenschappelijk’ onderzoek in te stellen naar Second Life. David de Nood, programma manager bij EPN, wist gelukkig niets schokkends te vertellen, of het moest zijn dat 50% van de bezoekers van Second Life vrouw is. Mensen voelden zich niet verslaafd of onveilig binnen Second Life. Hoewel de mogelijkheden hier groter voor zijn (in plaats van geslagen worden, kan je het universum worden ingeslingerd!) is het gevoel niet anders dan in Real Life. Helaas blijft de wetgeving binnen Second Life nog altijd een klein probleempje. Wat doe je met misstanden in Second Life? Straffen in Real Life? In het land van het slachtoffer, van de dader of van de server? Hoe zwaar moet iemand gestraft worden?

Misschien gingen velen van ons met meer vragen naar huis, dan waar we mee aankwamen. Hieruit blijkt wel dat het onderwerp Second Life (en in zekere mate Web 2.0) nog lang niet uitgekauwd is. We kunnen nog wel een tijdje onze hersenen kraken over de vraag; Second Life, een hit of een hype?

Als fervent aanhanger van de Universiteit Utrecht heb ik het niet makkelijk in Amsterdam. Elke ochtend moet ik afscheid nemen van mijn roots en zet de machinist koers naar het grote Amsterdam, waar alles altijd mooier en beter is; Utrecht heeft één universiteit, Amsterdam twee; Utrecht heeft één oude gracht, Amsterdam ligt er vol mee; Utrecht is hoofdstad van een provincie, Amsterdam van een land. Nadat de machinist Utrecht heeft verlaten en Maarssen, Breukelen en Abcoude is gepasseerd, ben ik genoodzaakt even mijn ogen te sluiten om te ontsnappen aan de thuisbasis van de plaatselijke voetbalclub. Ik doe mijn best, maar met sommige dingen heb ik nog altijd grote moeite….

De nieuwssite nu.nl wist het mij allemaal nog moeilijker te maken. Amsterdam beschikt sinds kort over drie Universiteiten. Alsof twee nog niet genoeg was, heeft Amsterdam tegenwoordig de beschikking over een online Universiteit. De Vrije Universiteit heeft namelijk haar deuren geopend in Second Life. De VU heeft een heuse virtuele collegezaal, waar onderwijs gevolgd kan worden door uw Avator.                    

Achterliggende bedoelingen zijn het zoeken naar nieuwe onderwijsvormen en het onderzoek doen naar de ‘community-vorming’ op het internet. Laat dit laatste nu ook mijn interesse hebben. Dus ook voor mogelijke afstudeeronderzoeken ben ik aangewezen op het ‘virtuele Amsterdam’.

Gelukkig is Web 2.0 ook doorgedrongen tot de Utrechtse academische wereld en kan ik ook hier mijn masterthesis afronden. Groot voordeel hiervan is dat ik geen virtueel diploma ontvang. Een cijferlijst bestaande uit ‘enen & nullen’ lijkt mij toch geen leuk vooruitzicht.