Ik ben geschokt. In ieder gesprek over social networking kan ik het niet laten mijn verbazing hierover te uiten. Let“s get it over with.

Waar het gaat het om: de nieuwe naam Xing (vmlg OpenBC, naam gewijzigd in 2006) is bedoeld om als Crossing worden uitgesproken. Maar iedereen in Nederland heeft het over [ksing].

Verbazingwekkend dat je zo“n relatief hoge naamsbekendheid hebt en dat niemand het goed uitspreekt. Op de site van Xing is hier overigens niets over te vinden. Raar toch? Hoe ik hier achter kwam: vorige week sprak ik mijn oude baas Michel Verspui op een alumni bijeenkomst van ORMIT. Hij is een vd OpenBC“ers van het eerste uur en al pratende had hij het over crossing…”crossing?” dacht ik… ik ken toch vrijwel alle social networks van enige betekenis. Toen viel die pas.
Ook via google is er trouwens niemand die dit toegelicht heeft behalve in een oude posting op Molblog. Wie wist dit? En waarom ben je daar als netwerk niet duidelijker over bij lancering? Wie het weet mag het zeggen.

Per toeval (ik zocht wat informatie over mijn komende vakantiebestemming) kwam ik vorige week op de website van “The Common Language project“, een website gemaakt door vrijwilligers die er hun dagtaak van maken aandacht vragen voor mensen en nieuws waar de gewone wereldpers niet over schrijft.

“While American media is fixated on issues such as the Iraq war, terrorism, and expanding global markets when it covers foreign affairs, little attention is given to issues affecting the day to day lives of common people or their struggles against injustice and inequality. Even less is given to stories that might foster cultural awareness and international communication.”

Hier gaat mijn internet- en menselijk hart harder van kloppen! Simpel, maar wel precies waar internet (mijns inziens) voor gemaakt is: mensen hun verhaal laten vertellen.
Je hebt er geen dure directeuren en grote organisaties met mooie panden voor nodig: gewoon een groep enthousiaste vrijwilligers die verhalen schrijft en foto“s maakt en een webmaster.

En ook nog eens leuke persoonlijke stukken die meer kunnen boeien dan het gemiddelde krantenartikel: lees bijvoorbeeld over slavernij in Pakistan, of het verhaal van iemand die landmijnen onschadelijk maakt in Cambodja.

Je kunt ook zelf stukjes aandragen. Ongetwijfeld kom ik tijdens mijn vakantie in India noemenswaardige verhalen tegen. Gemakkelijker is gewoon geld storten. Dat ga ik eerste maar eens doen!

Ook ik! En als ik alleen even kijk naar de alumniverenigingen van onderwijsinstellingen, dan is er voor hen nog veel te leren…

INHolland houdt vol

Onlangs ontving ik een brief van de alumnivereniging van INHolland, de hogeschool waar ik inmiddels vier jaar terug mijn eerste studie heb afgerond. Ik moet het ze meegeven, ze houden vol. Ik ben namelijk nooit lid geworden van de alumnivereniging, maar ontvang netjes ieder jaar een brief. Best goed, vind ik, soms komt de overtuiging om lid te worden pas later en dan is zo’n brief net even het duwtje wat je nodig hebt.

Maar… ik word niet overgehaald
Als ik met mijn – inmiddels getrainde oog – naar de brief kijk, beginnen mijn handen te jeuken. Dit kan beter! Ten eerste is de brief niet overzichtelijk, veel tekst, weinig structuur. Ik wilde de brief al bijna direct weg leggen. Het onderwerp ontbreekt bijvoorbeeld al. En natuurlijk ook een beetje zonde dat de laatste zin op de tweede pagina staat. Die leest natuurlijk niemand meer, terwijl dit over een aankomend evenement gaat, juist leuk voor alumni!

Daarnaast kreeg ik soms het idee dat de brief niet voor mij bedoeld was. Teksten zoals ‘Op het platform heb je ook de mogelijkheid om een terugkoppeling te geven over je studie’ spreken niet echt aan. Ik heb niet veel behoefte om over mijn oude studie te praten, maar wel om kennis uit te wisselen en het over mijn nieuwe uitdagingen te hebben. Ook word ik uitgenodigd voor een evenement dat georganiseerd wordt voor mensen die die dag hun diploma hebben gekregen. Ik zie de toegevoegde waarde voor mij niet om daar bij te zijn.

Dit is wat ik wil!
Veel kritiek, maar wat wil ik nu wel? Ik wil…

• Voordelen horen voor mij! Voor de afgestudeerde die verder is gaan studeren en sinds een jaar werkt. Kennis uit het vakgebied, goed georganiseerde borrels!
• Concrete en scanbare informatie
• Een persoonlijke brief, die mij informatie geeft en toch uitnodigend is

Maar zelfs dan, zou ik lid worden? Studievrienden van INHolland zie ik twee keer per jaar op zelf georganiseerde etentjes. INHolland kan er maar op een manier achter komen…

UvA Alumnivereniging: leer hier van!
Nu moet ik bekennen dat ik ook geen lid ben geworden van de alumnivereniging van de UvA, waar ik na INHolland ben terecht gekomen. Dit wordt je ook verdomd lastig gemaakt. Ik heb het wel geprobeerd namelijk. Maar de structuur is onduidelijk (is er nu een Alumnivereniging voor communicatiewetenschappers? En wat organiseren ze voor mij?), e-mailadressen op de site werkten niet. Ik had er op een gegeven moment een te pakken, maar ik heb niets terug ontvangen… Tja, ik ben dus afgehaakt. Niemand die ik ken is ook lid trouwens. Dus UvA, ik zou zeggen: leer hier van… Ik zie jullie brief wel tegemoet!

Na het artikel in het FD van gisteren over arbeidsmobiliteit – zie bijhorende posting – nu een artikel op de voorpagina over AOW“ers die blijven werken: AOW“ers freelancen voor de oude baas door Ria Cats.

Bij twee concerns waar ik onlangs sprak over een alumni netwerk, speelden dit ook een rol: in het ene geval ging het over pensionado“s die via het alumni netwerk betrokken worden bij het bedenken van een innovatie die de maatschappelijke doelstelling van het bedrijf in de praktijk brengt. Die mensen zijn loyaal aan het bedrijf, hebben tijd en kennis en willen graag iets bijdragen. Samen met de R&D afdeling kunnen deze oud-werknemers bergen verzetten. Ze moeten natuurlijk wel vindbaar en verenigd zijn.

Read more »

Het valt me op dat de grenzen van een organisatie voor veel mensen nog steeds ophouden bij het vertrek van een werknemer. Opzeggen? Laptop, auto, pasje inleveren en opstappen!

Hilda Bouma schrijft een interessante analyse in het Het Financieele Dagblad van 8 augustus onder de titel “Geen promotie? Op naar de concurrent”. Ze vat de conclusies samen van de Randstad Werkmonitor van augustus 2007 als volgt: Bedrijven doen niet genoeg om personeel te behouden en dat kan zich wreken. Want nagenoeg de helft van de werknemers staat open voor een nieuwe baan en 42% wil daadwerkelijk solliciteren.

De vraag is natuurlijk: als bedrijven meer zouden doen aan actief behoud, hoeveel werknemers zouden er dan niet weggaan? De conjuncturele en structurele arbeidsmarktkrapte creeert een vragersmarkt met een hoge mobiliteit. Het gras is al snel groener aan de overkant. Daarbij is de “lifelong employment” gedachte niet meer actueel; zelfs werkgevers vinden het een fris idee dat ze niet iedereen 40 jaar in dienst hebben. Dus: hoeveel invloed kun je hebben als werkgever om het vertrek tegen te gaan? In de gevallen zoals mevr Hoogstede (in het FD artikel benoemd – ze wordt inderdaad lullig gepasseerd door haar baas) is het duidelijk dat je als werkgever een kans hebt om iets te verbeteren.

Ik ben echter van mening dat je als werkgever het feit dat mensen weggaan als een gegeven moet zien. En dat je je beeld van de grenzen van de organisatie zou moeten herzien.
In de KREM visie op alumni netwerken, is het vertrek van een collega geen afscheid, maar een overgang. Succes met je volgende baan en welkom bij het alumni netwerk! Zo haal je als werkgever nog het meeste uit het vertrek van een talent, want:

• je houdt contact met hem/haar (en indirect met zijn/haar relaties)
• ooit keert de verloren zoon of dochter misschien terug
• je maakt een ambassadeur van je ex-collega
• … die misschien ook klant wordt
• … of nieuwe kandidaten aan je doorverwijst

Ik denk dat “regelmatig om de tafel zitten” zeker helpt, zoals Bouma beweert. Maar daarnaast is een beleid nodig om om te kunnen gaan met het vertrek van werknemers. En in dat nieuwe exit beleid (dat geen exit meer heet) speelt het alumni netwerk een grote rol.