Afgelopen maandag vond Next Night 2.0 plaats, een must voor elke web 2.0 liefhebber. Een viertal sprekers was door Generation Next uitgenodigd om hun kennis en inzichten over Second Life te delen met de grote massa. Een grote massa werd het, want tweehonderd man wist Pakhuis de Zwijger te vinden. Zo ook wij, hoewel wij er de toeristische route voor nodig hadden. Maar dat kon de pret niet drukken…. 

Het thema van de avond ‘Second Life; hit of hype?’ blijkt een goede keuze. Zelfs aan het eind van de avond is het publiek nog altijd erg verdeeld. Is het publiek dan niets met deze avond opgeschoten? Zeker wel…. Barend van Raaff, iniatiefnemer van secondlife.nl, wist vanaf het begin te boeien. Second Life (of liever gezegd; sociale 3d communicatie) is, volgens Raaff, het nieuwste medium wat de wereld ons te bieden heeft. Het onderscheidt zich duidelijk van de voorgaande media; het is gebruikersgedreven, interactief en bevat een compleet nieuwe interface. Wanneer gebruikers niet bouwen, ontstaat er niets binnen Second Life. Dit is ook meteen het grootste gevaar voor Second Life. De huidige generatie gebruikers komt niet meer op Second Life om te bouwen, maar om vermaakt te worden.

Deze visie wordt onderschreven door Bas van Ulden van ABN AMRO. Deze tweede gastspreker vertelt ons over de pioniertocht van ABN AMRO op Second Life. ABN had de primeur om als eerste Europese Bank een kantoor in Second Life te openen. Hoewel de media-aandacht een ‘leuke bijkomstigheid’ was en hij niet over cijfertjes wil praten (de eerste bankier die ik ken die dit niet doet…), moeten we zijn werk zien als een leerproces. Met vallen en opstaan worden de ongeschreven wetten van Second Life ontdekt. Zo is al snel duidelijk dat gebruikers echt een ervaring willen. Eén op één kopieren van Real Life naar Second Life is een veelgemaakte fout. Gebruik de unieke eigenschappen van Second Life om er iets bijzonders van te maken. Verzand niet in het ‘horseless carriage syndrome’; het zien van nieuwe technieken in termen van de oude. De eerste films waren opnames van theatershows, de eerste websites online-folders, de eerste auto’s waren wagens zonder paarden (horseless carriage). Deze trent wordt bij elk nieuwe medium weer opnieuw ontdekt; bij elk nieuw medium een herhaling van een oude (menselijke) kwaal.

Raymond van der Kaaij gaat na de pauze dieper in op dit feit en wat dit exact betekent voor een bedrijf dat actief wil zijn op Second Life. Hij benadrukt dat Second Life een wereld is zonder (natuur)wetten. Waarom hebben de huizen daken als het nooit regent? Waarom staan huizen op de grond als iedereen vliegt? Waarom heeft een Avator uberhaupt een huis? Hij eet niet, hij slaapt niet. In Second Life is letterlijk alles mogelijk. De enige grens die we hebben is ons eigen verbeeldingskracht. Voor een primeur (zoals bij ABN AMRO) is het al te laat. Zorg ervoor dat je mensen kan boeien, en geinteresseerd kan houden. Liever tien terugkerende bezoekers, dan twintig eenmalige bezoekers. Dus geen kantoren bouwen waarin niets gebeurt. Wees creatief, denk ‘out of the box’; niets houd je tegen in Second Life!

Hoe mooi dit ook klinkt, er zijn ook serieuze kanten aan Second Life. Verhalen over verslavingen, pyramidespel en kinderporno duiken steeds vaker op in de (traditionele) media. Genoeg aanleiding voor EPN om een ‘wetenschappelijk’ onderzoek in te stellen naar Second Life. David de Nood, programma manager bij EPN, wist gelukkig niets schokkends te vertellen, of het moest zijn dat 50% van de bezoekers van Second Life vrouw is. Mensen voelden zich niet verslaafd of onveilig binnen Second Life. Hoewel de mogelijkheden hier groter voor zijn (in plaats van geslagen worden, kan je het universum worden ingeslingerd!) is het gevoel niet anders dan in Real Life. Helaas blijft de wetgeving binnen Second Life nog altijd een klein probleempje. Wat doe je met misstanden in Second Life? Straffen in Real Life? In het land van het slachtoffer, van de dader of van de server? Hoe zwaar moet iemand gestraft worden?

Misschien gingen velen van ons met meer vragen naar huis, dan waar we mee aankwamen. Hieruit blijkt wel dat het onderwerp Second Life (en in zekere mate Web 2.0) nog lang niet uitgekauwd is. We kunnen nog wel een tijdje onze hersenen kraken over de vraag; Second Life, een hit of een hype?

Als fervent aanhanger van de Universiteit Utrecht heb ik het niet makkelijk in Amsterdam. Elke ochtend moet ik afscheid nemen van mijn roots en zet de machinist koers naar het grote Amsterdam, waar alles altijd mooier en beter is; Utrecht heeft één universiteit, Amsterdam twee; Utrecht heeft één oude gracht, Amsterdam ligt er vol mee; Utrecht is hoofdstad van een provincie, Amsterdam van een land. Nadat de machinist Utrecht heeft verlaten en Maarssen, Breukelen en Abcoude is gepasseerd, ben ik genoodzaakt even mijn ogen te sluiten om te ontsnappen aan de thuisbasis van de plaatselijke voetbalclub. Ik doe mijn best, maar met sommige dingen heb ik nog altijd grote moeite….

De nieuwssite nu.nl wist het mij allemaal nog moeilijker te maken. Amsterdam beschikt sinds kort over drie Universiteiten. Alsof twee nog niet genoeg was, heeft Amsterdam tegenwoordig de beschikking over een online Universiteit. De Vrije Universiteit heeft namelijk haar deuren geopend in Second Life. De VU heeft een heuse virtuele collegezaal, waar onderwijs gevolgd kan worden door uw Avator.                    

Achterliggende bedoelingen zijn het zoeken naar nieuwe onderwijsvormen en het onderzoek doen naar de ‘community-vorming’ op het internet. Laat dit laatste nu ook mijn interesse hebben. Dus ook voor mogelijke afstudeeronderzoeken ben ik aangewezen op het ‘virtuele Amsterdam’.

Gelukkig is Web 2.0 ook doorgedrongen tot de Utrechtse academische wereld en kan ik ook hier mijn masterthesis afronden. Groot voordeel hiervan is dat ik geen virtueel diploma ontvang. Een cijferlijst bestaande uit ‘enen & nullen’ lijkt mij toch geen leuk vooruitzicht.

In Adformatie 07 van 15 februari jl, is te lezen dat Second Life is uitgeroepen tot de grootste flop van 2006. Tenminste, als het ligt aan de online stemmers van de Top-of-Flop poll, opgezet door de Vea-vakgroep Evolve. De meeste stemmers (15%) vinden Second Life de flop van het jaar. Waarom? Omdat het bereik laag is, de meeste gebruikers niet meer dan één/ enkele keren terugkeren in de virtuele wereld en het gezien wordt als een spel, niet als marketinginstrument. Overigens frappant dat op de bijeenkomst van Top-of-Flop 13 februari jl. de helft van de deelnemers Second Life een flop vindt en de andere helft het juist top vindt, zoals te lezen is op Molblog…

Is Second Life nu top of flop? Is het een geweldig marketinginstrument of ‘gewoon’ een spel?  Volgens Philip Rosedale, bedenker van Second Life, is het een medium: “Het is geen spel, omdat er geen manieren zijn om een level verder te komen of een opdracht uit te voeren. Second Life is een nieuw medium, net zoals mail, chat en het web dat ooit waren. En het werkt een stuk makkelijker dan het web. Niet alleen omdat het 3D is, maar omdat je er samen dingen kunt beleven. En je kunt er spelenderwijs dingen bouwen.” (NRC.nl, oktober 2006). Tegenwoordig doen de meeste grote bedrijven wel ‘iets’ in Second Life. Nieuwe producten lanceren, consumenten laten meedenken over productinnovaties, merkbekendheid genereren…

De mensen die regelmatig inloggen zijn hoogopgeleide mensen die in creatieve branches werken. Natuurlijk niet de gehele doelgroep van organisaties en merken, maar het is wel één van de manieren om een deel van je doelgroep te bereiken. Ik twijfel of Second Life over een (aantal) jaar (nog) succesvol is. Maar voor nu wordt er veel over geschreven, loggen mensen vanwege nieuwsgierigheid in op Second Life en ontstaan er in kranten (tegenwoordig iedere week een hele pagina in NRC Handelsblad!), weblogs en vakbladen dit soort discussies. Waarschijnlijk ontstaat er over een jaar een discussie over een ander ‘marketinginstrument’. Maar voor nu vind ik dat Second Life het goed doet met alle media aandacht! Wat mij betreft geen flop, maar top dus.

De nominaties voor de beste weblogs van Nederland zijn weer bekend gemaakt. Een van de categorieën waar op gestemd wordt is de beste “corporate weblog”. De blog van mijn oud-werkgever Magnus Management Consultants is genomineerd. En daar ben ik best wel trots op, want samen met oud-collega Rutger van Waveren heb ik mij destijds hard gemaakt voor een weblog bij Magnus.
Weet niet precies wat de cijfertjes achter de nominaties betekenen op de nominatie-pagina, maar volgens mij maakt Magnus Management Consultants een goede kans! Ook omdat een flink deel van de genomineerden eigenlijk helemaal geen corporate weblog zijn. Saillant detail is dat de man die het allemaal gaat beslissen, Stephan Fellinger, werkt voor twee van de genomineerden in de categorie. Zie het artikel en de opmerkingen van Rutger op de Magnus Blog.

Volgend jaar de KREM-weblog ook in dit rijtje? Moet kunnen!